زندگی را فکر می کردم دیدم خیلی به این طرح نزدیکه!

دنیا یه جورچین خیلی بزرگه! هر انسانی تنها یک قطعه از این جورچین بزرگه، که خداوند متعال هر کدوم از ما را برای یک قسمت از اون در نظر گرفته. اون منطقه ای از جورچین که باید قرار بگیریم و با یه تعداد قطعه دیگه که اجباران باید در ارتباط باشیم را خدا برامون معین می کنه، اما اینکه چه نقشی بگیریم و چقدر نقشمون شفاف باشه را محل استقرارمون، قطعه ات اطراف و تلاش خودمون تعیین می کنه! برای هر قطعه مهمه که:
اول حد و مرز خودش را بشناسه، اندازه خودش را بدست بیاره، با تلاش خودشه که تعیین میکنه دامنه ارتباطش چقدر تنگ باشه و یا چقدر وسیع! اینکه زاویه شکست و خمش و حد و مرزش با دیگران چطور باشه دست خودشه! یه زمان محدودی وقت داریم که تلاش کنیم نقش و طرح مون را زیبا بکنیم! شفاف بشیم و بزرگ بشیم و نقش های بیشتری را در دل قطعه خودمون جا بدیم! هر چه بزرگتر بشیم! میتونیم با قطعه ات بیشتری در ارتباط باشیم! هر چه شفاف تر باشیم بیشتر تو چشم میایم.
باید تلاش کنیم جای واقعی خودمون را روی جورچین پیدا کنیم و سر جای خودمون قرار بگیریم! اون وقته که احساس راحتی می کنیم، حالا برای اینکه زیباتر به نظر بیایم باید تلاش کنیم قطعات اطرافمون هم بیان و سر جاشون قرار بگیرند، باید دستشون رو بگیریم و کمکشون کنیم اینطوره که نقش جورچین زیباتر میشه!
اما یادمون باشه، تنها یه فرصت محدودی داریم که نقشمون را بسازیم، بعدش باید جامون را به دیگرون بدیم، یادمون نره که اون قطعه هایی که هنوز جای خودشون را پیدا نکردن باعث هرج و مرج میشن اونهایی که هنوز خودشون با نقش شون یکی نشدن و سعی دارن همه را مرتب کنن بیشتر جورچین رو بهم می ریزن!!! بیشتر پازل را پیچیده می کنن.

به امید اینکه هر قطعه از پازل زندگی سر جای خودش بشینه و با کمک به دیگران نقش جورچین زندگی را کامل کنه! اون موقع قطعا از بالا نقش زیبای زندگی بهتر دیده خواهد شد.


به امید آن روز
عباس صمصامی - امید

نوشته شده: یکشنبه 12 بهمن 1393    | توسط: مدیر سایت    | طبقه بندی:    | نظرات()